درک تفاوت حالت مطلق و افزایشی

تا کنون کلیه مباحث با در نظر گرفتن به کارگیری حالت مطلق برنامه نویسی می باشد. معروف ترین لغت CNC به کار گرفته شده در طراحی حالت مطلق ، G90 می باشد. در حالت مطلق، نقطه پایانی کلیه ی حرکت ها از نقطه صفر برنامه تعیین می گردد. برای تازه کاران، این روش معمولا بهترین و آسان ترین راه تخصیص نقاط پایانی برای فرامین حرکت می باشد. اگر چه راه دیگری برای تعیین نقاط پایانی هر محور وجود دارد.

در حالت افزایشی (عموما تعیین شده توسط G91)نقاط پایانی حرکت ها از موقعیت کنونی ابزار و نه از صفر برنامه تعیین می گردند. با این روش فرمان دهی حرکت، برنامه نویس میبایست مدام سوال کند ” تا چه حد ابزار حرکت کند ” در حالیکه گاهی اوقات حالت افزایشی می تواند بسیار مفید باشد. در حالت کلی، حالت
افزایشی روشی سخت تر و سنگین تر برای تخصیص حرکت بوده و تازه کاران می بایست بر استفاده از حالت مطلق تمرکز نمایند.

هنگام صدور فرامین حرکت میبایست دقت لازم اعمال گردد. اگر در حالت مطلق کار کنیم، برنامه نویس میبایست مدام سوال کند ” ابزار به چه مکانی باید منتقل گردد ” این موقعیت به صفر برنامه و نه مکان فعلی ابزار بستگی دارد.

گذشته از آسان نمودن تشخیص مکان فعلی برای هر فرمان، مزیت دیگر حالت مطلق در رابطه با اشتباهات رخ داده در طول فرامین حرکت می باشد. در حالت مطلق، اگر اشتباهی در یک فرمان برنامه رخ دهد، فقط یک حرکت اشتباه می شود. از طرف دیگر اگر در حالت افزایشی اشتباهی رخ دهد، تمام حرکت ها از نقطه ی وقوع
اشتباه ، ناصحیح می شوند.

ثبت صفر برنامه

به خاطر داشته باشید که نقطه ی صفر برنامه باید به کنترلر CNC اعلام گردد. که طرز اعلام آن برای انواع ماشین های CNC متفاوت است. یک روش قدیمی، ثبت صفر برنامه در برنامه است. با این روش، برنامه نویس به کنترل فاصله ی نقطه صفر برنامه تا مکان شروع ماشین را اعلام می نماید و معمولا حداقل در شروع برنامه و
حتی الامکان در ابتدای هر وسیله با فرمان G92 (یا G50) انجام می گردد.

ادامه مقاله

 

0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *